قطره عبور كرد و گذشت . قطره پشت سر گذاشت . قطره ايستاد و منجمد شد. قطره روان شد و به راه افتاد. قطره از دست داد و به آسمان رفت . و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت

تا روزي كه خدا گفت :« امروز روز توست . روز دريا شدن » خدا قطره را به دريا رساند . قطره، طعم دريا را چشيد . طعم دريا شدن را . اما ....

روزي قطره به خدا گفت :« از دريا بزرگ تر ، آري از دريا بزرگ تر هم هست ؟»

خدا گفت :« هست »

قطره گفت :« پس من آن را مي خواهم . بزرگ ترين را . بي نهايت را »

آدم عاشق بود . دنبال كلمه اي مي گشت تا عشق را توي آن بريزد . اما هيچ كلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت . آدم همه عشقش را توي يك قطره ريخت . قطره از قلب عاشق عبور كرد و وقتي كه قطره از چشم عاشق چكيد ، خدا گفت :  « حالا تو بي نهايتي ، زيرا كه عكس من در اشك عاشق است »