عملكرد جنسي زوج ها پيش از بارداري و همچنين مفهوم روابط زناشويي در نظر زوجين،‌وضعيت سلامت جسمي و رواني و عوارض دوران بارداري،‌باورها و ويژگي هاي فرهنگي زوج ها،‌نحوه برخورد آنها با تغييرات فيزيكي زنان طي حاملگي و ميزان ترس از صدمه به جنين. در بارداري محدوديت هايي براي روابط زناشويي وجود دارد كه عبارت اند از: سابقه سقط يا تهديد به سقط يا زايمان زودرس،‌سابقه انقباضات خود به خودي رحمي، خون ريزي و يا پارگي زودرس پرده دور جنين، نارسايي دهانه رحم و همچنين تعداد زايمان هاي متعدد، چهار تا شش هفته آخر بارداري،‌سابقه فشارخون حاملگي و ... با وجود موارد بالا، اگر حاملگي طبيعي باشد و پزشك يا ماما مانعي براي زوج ها عنوان نكند روابط زناشويي بلامانع است و در سه ماهه سوم با نظر پزشكي كه حاملگي را پيگيري مي كند نيز مي تواند ادامه يابد. هر چند در حاملگي به خصوص ماه هاي آخر بايد وضعيت مناسبي در نظر گرفته شود كه به شكم زن حامله فشاري وارد نيايد. شايد بعضي خانم ها در حين بارداري به خصوص سه ماهه اول با كاهش ميل جنسي روبه رو شوند كه در برخي متون اين مساله به خستگي و توع ناشي از مراحل اوليه رشد جنين و جفت نسبت مي دهند. در برخي از خانم ها اين مساله درست به عكس اتفاق مي افتد و منجر به افزايش تمايلات جنسي در سه ماهه اول مي شود. به طور كلي اگر منعي براي رابطه زناشويي در بارداري نيست تعامل و تماس لازم است تا خانم ها در دوران بارداري با آرامش فكري و رواني خود، فرزند شادتري به دنيا بياورند و بعد از زايمان نيز زودتر به زندگي زناشويي خود بازگردند. پس از تولد فرزند نيز عموما 4 تا 6 هفته طول مي كشد تا مادران بتوانند به زندگي عادي بازگردند